[Fic Daomu]For your loneliness - 花邪

posted on 28 Sep 2014 23:42 by okarina-sizer directory Fiction

 

แว่บมาแปะภาคต่อ...

 

ฟิคสั้นความยาว 8 หน้าค่ะ...

//มันเรียกว่าสั้นมั้ย llOrz

 

Warning - Yaoi

ฟิคน้ำเน่า...


 

Daomu Fanfiction


For your loneliness
Pairing : เสี่ยวฮัว x อู๋เสีย
Rate : PG
 
ต่อเนื่องจากฟิค The man who comes from the deep

 

 

          เรื่องราวทั้งหมดอาจจะจบลงไปแล้ว แต่ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป 

          แต่แล้วทำไมนายถึงได้เอาแต่จมปลักอยู่กับอดีตแบบนั้นกันล่ะ... 

 

 

            “อ้าว คุณชายเซี่ย สวัสดีครับ” หวังเหมิงทักขึ้นเมื่อเห็นเซี่ยอวี่ฮัวเดินเข้ามาในร้าน “มาเยี่ยมเถ้าแก่หรอครับ?”

            คุณชายเซี่ยยิ้มรับไม่ตอบ แต่ถามกลับ “ยังเหมือนเดิมใช่ไหม?”

            หวังเหมิงยิ้มแห้งไม่พูดอะไร เซี่ยอวี่ฮัวพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของร้านทันที

            ตั้งแต่ที่เรื่องทุกอย่างจบลงเขาก็ไม่ค่อยได้ข่าวคราวของอู๋เสียเลย ครั้งแรกที่เขามาเยี่ยม อู๋เสียเอาแต่นั่งอยู่ในห้อง ดูสติล่องลอย ตาบวมช้ำ นั่งถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งไว้ไม่ยอมวาง พูดจาถามคำตอบคำ บางทีก็ไม่ตอบแต่ยิ้มฝืนๆ กลับมาแทน

            เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องห้องหนึ่ง คุณชายเซี่ยก็เคาะประตู “อู๋เสีย ฉันเซี่ยอวี่ฮัว เข้าไปนะ”

            ไม่ต้องรอคำตอบเขาก็เปิดประตูเข้าไปทันที อู๋เสียยังคงนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง ในมือมีสมุดปกสีดำเล่มหนึ่งถือไว้เหมือนกับครั้งแรกที่เขาเข้ามาเห็น เพียงแต่ตอนนี้อู๋เสียหันมายิ้มบางๆ ทักทายเขาเล็กน้อย

          มันก็ดีที่นายเริ่มกลับมาใส่ใจสิ่งรอบข้าง แต่ว่านายไม่ต้องฝืนยิ้มให้ฉันก็ได้... 

“ไง...เมื่อไหร่นายจะเลิกอุดอู้อยู่ในห้องสักที” เซี่ยอวี่ฮัวทักขึ้นด้วยประโยคเดิมๆ

“เมื่อนายจะเลิกถามฉันด้วยคำถามนี้ล่ะมั้ง” อู๋เสียตอบกลับยิ้มๆ

“ถ้ามันจะทำให้นายออกจากห้องนี้ได้ ฉันก็จะเลิกถาม” คุณชายเซี่ยพูดอย่างจริงจัง “ฉันจริงจังนะอู๋เสีย”

อู๋เสียหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพูดขึ้นโดยไม่มองคู่สนทนา “นายจะให้ฉันไปไหนล่ะ เวลาที่ฉันออกไปไหนทีไรมักจะมีเรื่องยุ่งๆ ให้เข้าไปเกี่ยวข้องทุกที ฉันไม่อยากจะเจอใครอีกแล้ว”

            ไม่อยากเจอใคร หรือไม่อยากเจอคนที่ทำให้นึกถึงใครบางคนกันแน่...เซี่ยอวี่ฮัวคิด

            “งั้น...” คุณชายเซี่ยพูดลากเสียงกระตุ้นให้ชายหนุ่มอีกคนหันกลับมามองเขาอย่างสงสัย เซี่ยอวี่ฮัวยิ้มกว้างแล้วพูดสิ่งที่ทำให้คุณชายสามชะงักงัน

            “เราสองคนไปที่ที่ไม่ใครกันมั้ย?”

 

 

            อู๋เสียมองภาพบ้านไม้ชั้นเดียวหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ทุ่งหญ้าและเนินเขาพลางคิดว่าตัวเองมาทำบ้าอะไรที่นี่ ก่อนจะหันกลับไปมองคนต้นเรื่องที่รบเร้าเซ้าซี้ลากเขามา

            “บ้านพักฉันเอง เงียบสงบไม่มีคนรบกวนใช่มั้ยล่ะ?” เซี่ยอวี่ฮัวบอกเมื่อเห็นชายหนุ่มอีกคนทำหน้างง

            “ใช่ แม้แต่หมูหมากาไก่ฉันก็ยังไม่เห็นสักตัว” อู๋เสียอดแค่นแคะไม่ได้

            “เอาน่า...บ้านกลางทุ่งอากาศดีจะตาย แต่ที่นี่จะมืดเร็วกว่าในเมืองนายรีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวเราทำอาหารเย็นกินกัน”

            อู๋เสียส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ยกสัมภาระกระเป๋าไม่กี่ใบเข้าบ้านพลางคิดว่าไหนๆ ก็หลวมตัวมาแล้ว ได้ที่สงบๆ หน่อยก็ดี

            จะได้พักทั้งตัว และหัวใจ...

            “เสี่ยวฮัว นายจะทำอะไรกิน?” อู๋เสียถามขึ้น ถึงการเดินทางจากในเมืองมาที่นี่จะไม่ไกลแต่เขาก็เริ่มรู้สึกหิวแล้ว

            “นายทำอะไรเป็นบ้างล่ะ?” เซี่ยอวี่ฮัวถามกลับ

            “ฉันทำอาหารเป็นที่ไหนกันล่ะ นายนั่นแหละ ทำอะไรเป็นบ้าง?” อู๋เสียเงยหน้าขึ้นสบตากับเซี่ยอวี่ฮัว เซี่ยอวี่ฮัวเงียบไปสักพักแล้วตอบกลับว่า “ฉันก็ทำไม่เป็น”

            ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน ภายในบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

            อู๋เสียหยุดหัวเราะแล้วพูดขึ้น “อะไรของนายเนี่ย แล้วข้าวเย็นจะกินอะไรล่ะครับคุณชายเก้า”

            คนโดนถามหยุดหัวเราะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแกว่ง “นี่ล่ะคุณชายสาม ประโยชน์ของเครื่องมือสื่อสาร”

            หลังจากนั้นเซี่ยอวี่ฮัวก็จัดการให้ลูกน้องนำเสบียงอาหารสำเร็จรูปมาตุนไว้ให้ เท่านี้ก็หมดปัญหาเรื่องอาหารการกิน แต่ปัญหาที่พบต่อมาก็คือห้องนอน ก่อนหน้านี้เขาส่งแม่บ้านมาทำความสะอาดตามปกติเหมือนทุกครั้งก่อนที่เขาจะมาพักที่บ้านหลังนี้ แต่ครั้งนี้เขาลืมบอกไปว่ามีแขกมาด้วย แม่บ้านจึงไม่ได้ทำความสะอาดห้องนอนอีกห้องหนึ่งไว้ ตอนนี้เลยเหลือห้องที่ใช้นอนได้เพียงห้องเดียว

            “เอ่อ...นายเป็นเจ้าของบ้าน นายนอนบนเตียงก็แล้วกัน” อู๋เสียพูดอย่างเกรงใจ

            “ไม่ นายเป็นแขก นายนั่นแหละนอนบนเตียง” คนเป็นเจ้าของบ้านค้าน

            “ไม่ดีกว่า นายนั่นแหละนอน”

            “นายนั่นแหละ”

            ทั้งสองคนหยุดยืนจ้องหน้ากันอีกครั้ง แล้วหัวเราะออกมาเป็นครั้งที่สองของวันนี้

            “นี่เสี่ยวฮัว นายกินยาผิดขวดหรือเปล่า? หรือว่านายลืมกินยากันแน่ จู่ๆ ก็ทำตัวดีผิดปกติ” อู๋เสียอดถามไม่ได้

            “อืม...นั่นสินะ” เซี่ยอวี่ฮัวยิ้ม “ฉันเป็นเจ้าบ้าน นายเป็นแขก ต่างก็ไม่ควรนอนพื้น งั้นเราก็นอนบนเตียงด้วยกันทั้งคู่นี่แหละ”

 

 

            ยังดีที่เตียงเป็นเตียงคู่นอนสองคนได้สบาย จะมีตะขิดตะขวงใจนิดหน่อยก็ตรงที่ผู้ชายสองคนนอนเตียงเดียวกันนี่แหละ

            แต่ก็เอาเถอะ ไม่มีใครรู้เห็นสักหน่อยนี่นา

            เซี่ยอวี่ฮัวนั่งลงบนเตียงมองคนที่นอนหันหน้าให้อยู่อีกฟากของเตียงเงียบๆ ใบหน้าของคนหลับดูเหนื่อยอ่อน หางตามีรอยแดงช้ำเล็กน้อยจากการถูกเช็ดบ่อยๆ เซี่ยอวี่ฮัวมองหน้าคนหลับแล้วอดปวดใจเล็กๆ ไม่ได้ เขายื่นมือออกไปหวังสัมผัสใบหน้าอิดโรย

          ทั้งที่ตอนเย็นนายหัวเราะได้อย่างมีความสุขแท้ๆ ...แต่ดูตอนนี้สิ... 

            “เสี่ยวเกอ...”

            มือเรียวชะงักทันที เซี่ยอวี่ฮัวมองใบหน้าของคนละเมอซึ่งบัดนี้มีหยดน้ำใสๆ ไหลออกจากดวงตาที่ปิดสนิท พลันเคลื่อนตัวเข้าไปหาร่างที่หลับใหลแล้วค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้

          อู๋เสีย...นายเป็นถึงขนาดนี้เลยรึ... 

            “เสี่ยว...เกอ...”

            อู๋เสียเริ่มสะอึกสะอื้น มือที่ผอมลงกว่าเมื่อก่อนคว้าแขนของคนที่กำลังเช็ดน้ำตาให้กุมไว้แน่น เซี่ยอวี่ฮัวไม่กล้าขยับเพราะกลัวอีกคนจะตื่น ทำได้แค่ใช้มืออีกข้างลูบศีรษะคนหลับเบาๆ

            “อู๋เสีย...ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้” เซี่ยอวี่ฮัวกระซิบปลอบอย่างอ่อนโยน ทั้งที่ในใจอยากจะบอกว่าที่อยู่ข้างๆ เขาตอนนี้คือเสี่ยวฮัว ไม่ใช่เสี่ยวเกอที่หายไปคนนั้น

            “อย่าไป...นะ...”

            “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย”

          ฉันอยู่ข้างๆ นายมาตลอด...เพียงแต่นายไม่ได้สังเกตเท่านั้นเอง 

            เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้จนกระทั่งคนที่นอนละเมอสงบลง เซี่ยอวี่ฮัวจึงค่อยๆ แกะมือของอู๋เสียที่กำแน่นอยู่ที่แขนออก ห่มผ้าให้ใหม่แล้วจึงล้มตัวลงนอนข้างๆ

          อู๋เสีย...ฉันต้องทำยังไงนายถึงจะหันมามองฉันบ้าง...

            “อือ...”

            คนที่หลับอยู่จู่ๆ ก็พลิกผ้าห่มออก มือสองข้างไขว้คว้าไปในอากาศ หน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนกำลังทรมานจนเซี่ยอวี่ฮัวต้องรีบเข้าไปคว้าสองมือลงมา คนที่ละเมออีกรอบจึงสงบลงได้

          สงสัยต้องจับไว้จนเช้าล่ะมั้งเนี่ย...

            เซี่ยอวี่ฮัวคิดพลางจ้องมองเจ้าของมือที่เขากุมไว้อย่างไม่ละสายตา กลัวว่าคนข้างๆ จะละเมออะไรขึ้นมาอีก

            เวลาผ่านไปอีกครั้งจนกระทั่งคุณชายเซี่ยเผลอหลับไป

 

 

            “เสี่ยวฮัว...เสี่ยวฮัว...เซี่ยอวี่ฮัว!” อู๋เสียที่ตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วส่งเสียงปลุกคนขี้เซาที่หลับอุตุอยู่บนเตียง ขณะที่เจ้าของชื่อยังคงหลับสนิทอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ

            “ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย...” คนไม่รู้ตัวว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้อีกคนอดหลับอดนอนส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันไปสนใจจัดที่นอนฝั่งตัวเองให้เรียบร้อย

            ขณะที่อู๋เสียจัดหมอนเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนปลอกหมอนสีขาวมีคราบหยดน้ำอยู่ มือผอมพลันชะงัก คิดทบทวนว่าเมื่อคืนตัวเองร้องไห้อีกแล้วหรือ...

          นี่เราคงไม่ได้ละเมอออกมาด้วยหรอกนะ...

            อู๋เสียภาวนาอยู่ในใจ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าตอนที่เขาตื่นขึ้นมานั้นเซี่ยอวี่ฮัวกุมมือเขาแน่นจนร้อน เมื่อคืนเขาคงละเมออะไรออกมาแน่ๆ แถมอาจจะละเมอหนักด้วย

            “แย่ชะมัด...” อู๋เสียพึมพำเบาๆ แต่กลับทำให้คนข้างๆ รู้สึกตัวตื่น

            “...หืม?” เซี่ยอวี่ฮัวค่อยๆ ลืมตา ขยี้ตาอยู่สักพักก็ลุกขึ้นพูดทักทาย “อรุณสวัสดิ์คุณชายสาม”

            อู๋เสียไม่ทักตอบ เพียงนิ่งรอว่าเซี่ยอวี่ฮัวจะพูดอะไรเรื่องเมื่อคืนหรือไม่ ถ้าเขาพูดออกมา...

แค่เพียงนายพูดออกมา...ฉันก็จะกลับไปที่ที่ของตัวเอง ไม่รบกวนนายอีก... 

แต่เซี่ยอวี่ฮัวแค่หาวแล้วก็ลุกขึ้นไปบิดขี้เกียจ ไม่ทันสังเกตว่าอีกคนเงียบไป จนกระทั่งคนเพิ่งตื่นหันกลับมาอีกทีถึงรู้ตัวว่ากำลังถูกมอง

            “มีอะไรรึ? หรือกำลังรอมอร์นิ่งคิสจากฉัน?” เซี่ยอวี่ฮัวพูดติดตลกพร้อมเดินกลับมาที่เตียงทำท่าจะจูบจริง อู๋เสียจึงได้สติรีบลุกหนี

            “มอร์นิ่งคิสบ้าบออะไรของนาย!” อู๋เสียด่าเรียกเสียงหัวเราะจากคนขี้แกล้งเบาๆ

          ก็ได้...ในเมื่อนายไม่พูดอะไร...ฉันก็จะไม่พูดอะไรเหมือนกัน... 

            อู๋เสียคิดแล้วก็เดินออกจากห้องโดยที่ไม่ลืมคว้าสมุดปกสีดำข้างหัวเตียงที่เขาวางไว้ไปด้วย

 

 

            หลังมื้ออาหารเช้าที่เกือบจะเป็นอาหารเที่ยงเพราะมีคนตื่นสาย เซี่ยอวี่ฮัวเห็นอู๋เสียกำลังจะนั่งเหม่อเหมือนเคยจึงสรรหากิจกรรมยามว่างมาให้อู๋เสียทำทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นดูหนัง ฟังเพลง ดูบันทึกเทปการแสดงงิ้วของเขา หรือเล่นเกมกระดาน จนอู๋เสียรู้สึกรำคาญเล็กๆ

            “เสี่ยวฮัว...ฉันเบื่อ...ขออยู่เงียบๆ ได้ไหม?”

            “ถ้าอยู่เงียบๆ ของนายคือการนั่งเหม่อล่ะก็... ไม่ได้ เพราะฉันเห็นแล้วเบื่อแทน”

            อู๋เสียพ่นลมหายใจ ขณะที่อีกคนเริ่มตื๊อให้เขาเล่นหมากกระดานกับเขาอีกเกม เมื่อเกมจบลงคุณชายเก้าก็ตื๊อให้เล่นอีก อู๋เสียจึงเปิดปากพูดกับเขาตรงๆ

            “เสี่ยวฮัว...พอเถอะ...”

            “อีกสักเกมน่า เดี๋ยวจบเกมนี้เราไปหาอย่างอื่นทำก็ได้” เซี่ยอวี่ฮัวจัดหมากบนกระดานใหม่อีกครั้ง แต่อู๋เสียกลับคว้ามือเขาไว้

            “พอแล้ว...นายไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้...”

            เซี่ยอวี่ฮัวหยุดมือแล้วเงยหน้าสบตากับคนตรงข้าม “ฉันพานายมาเพื่อพักผ่อน ฉันทำหน้าที่ไม่ดีรึ?”

            อู๋เสียก้มหน้าลง “ทำแบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลย ปกตินายไม่แคร์คนอื่นอย่างนี้”

            “ก็เพราะ...!”

          ก็เพราะนายไม่ใช่คนอื่น!

            เซี่ยอวี่ฮัวอยากจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ความรู้สึกมันบอกเขาว่าไม่ควรพูด เขาจึงเปลี่ยนประโยค

            “ฉันแค่อยากช่วยนาย”

            “สถานะของเราเป็นแค่คนรู้จัก นายเคยบอกกับฉันเองว่านายไม่ควรมีเพื่อน เพื่อที่หากเกิดอะไรขึ้นนายจะได้ไม่เสียใจ เพราะอย่างนั้นนายก็ควรปล่อยฉันอยู่คนเดียว ไม่ต้องมาทำอะไรเพื่อฉันแบบนี้ ยิ่งนายทำแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง...น่าสมเพช”

            เซี่ยอวี่ฮัวนิ่งเงียบ อู๋เสียจึงหยิบสมุดปกสีดำแล้วลุกขึ้น ขณะกำลังจะเดินออกไปเซี่ยอวี่ฮัวก็คว้าข้อมือเขาไว้

“ฉันขอโทษ”

อู๋เสียหันกลับมาอย่างงงงวย คุณชายเก้าน่ะหรือพูดขอโทษ? นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย

เมื่อเห็นใบหน้างดงามฉายแววเศร้าสร้อยมันก็พาลให้เกิดความรู้สึกผิดขึ้นในใจของอู๋เสีย นี่เขาพูดแรงไปหน่อยรึเปล่านะ ก็เห็นเจ้าตัวก็ชอบพูดตรงๆ แบบนี้เหมือนกันนี่นา

แต่สุดท้ายอู๋เสียก็ใจอ่อน ยอมรับความหวังดีด้วยการเล่นหมากกระดานกับเขาอีกเกมหนึ่ง

 

 

            อู๋เสียรู้สึกอยากกลับไปอยู่เงียบๆ ที่ร้านตัวเองเหมือนเดิมแต่ไม่กล้าบอกเซี่ยอวี่ฮัว เขาเพิ่งค้างที่นี่ได้คืนเดียวจะกลับเลยก็กลัวจะเป็นการเสียน้ำใจ แถมถ้าบอกว่าจะกลับไปนั่งเหม่อก็คงโดนกักตัวไว้แน่ จึงตัดสินใจนอนค้างอีกคืน

ไว้ค่อยหาวิธีบอกเขาก็แล้วกัน....อู๋เสียคิด

            คืนนี้ทั้งสองคนต้องนอนเตียงเดียวกันอีกครั้ง เพราะเซี่ยอวี่ฮัวลืมบอกแม่บ้านให้มาทำความสะอาดห้องนอนอีกห้อง

            “ก็เพราะนายนั่นแหละ ชวนฉันทำอะไรไร้สาระทั้งวัน” อู๋เสียบ่น

            “เอาเถอะน่า เตียงตั้งกว้าง นอนคนเดียวเหงาจะตาย” เซี่ยอวี่ฮัวพูดยิ้มๆ

            และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เซี่ยอวี่ฮัวนั่งมองอู๋เสียยามหลับ เขาไม่กล้าหลับไปพร้อมกันเพราะกลัวว่าเมื่ออู๋เสียนอนละเมอแล้วไม่มีเขาอยู่ข้างๆ จะฝันร้าย

            ถึงจะเป็นแค่ฝันร้าย แต่เขาก็ไม่อยากให้คนข้างๆ ทรมานเพราะฝันนั้น...

            “อึก...เสี่ยวเกอ...”

            เมื่ออู๋เสียเริ่มปัดป่ายมือ เซี่ยอวี่ฮัวก็เขยิบเข้าไปคว้ามากุมไว้ทันที

            “ฉันอยู่นี่...”

            เซี่ยอวี่ฮัวที่สวมบทบาทเป็นตัวแทนพูดปลอบเบาๆ  อู๋เสียพลันยิ้มบางๆ ออกมาทั้งน้ำตา

          แค่ฉันทำให้นายมีความสุขได้...แม้ในความฝันก็ยังดี 

          เซี่ยอวี่ฮัวคิดในใจอย่างเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปจูบเบาๆ เพื่อซับน้ำตา

            แต่เปลือกตาคนนอนหลับพลันกระตุก แล้วค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างงัวเงีย อู๋เสียเมื่อเห็นใบหน้าของเซี่ยอวี่ฮัวในระยะใกล้ก็ตกใจผุดลุกขึ้น

            “เอ๊ะ?” อู๋เสียรู้สึกเปียกชื้นที่ใบหน้าจึงยกมือขึ้นเช็ดถึงได้รู้ว่าตัวเองร้องไห้ แถมมืออีกข้างก็ถูกอีกคนกุมไว้แน่น เขาหันมองเซี่ยอวี่ฮัวอย่างสับสน

            “ไง...นายละเมอน่ะ” เซี่ยอวี่ฮัวยิ้มให้เหมือนคนถูกจับได้เมื่อทำผิด อู๋เสียหันหน้าหนีทันทีแล้วเช็ดน้ำตาลวกๆ

            “โทษที...แย่มากเลยสินะ”

            เซี่ยอวี่ฮัวมองคนที่หันหลังเช็ดน้ำตาแล้วรู้สึกเจ็บปวด

            “นายไม่ต้องหลบฉันก็ได้...”

            อู๋เสียค่อยๆ หันกลับมายิ้มฝืนๆ ให้ “โตจนป่านนี้แล้วยังนอนละเมอร้องไห้อีก น่าอายจะตาย”

            เซี่ยอวี่ฮัวไม่พูดอะไร เพียงสบตาที่เริ่มบวมแดงนั้นก่อนขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปลูบไล้พวงแก้มของคนร้องไห้ ใบหน้าของเขาค่อยๆ โน้มเข้าไปใกล้จนกระทั่งปลายจมูกชนกัน เขาหยุดดูท่าทีของอีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อเห็นอู๋เสียยังคงนิ่งจึงค่อยๆ ประกบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา

            ราวกับเวลาหยุดนิ่งจนกระทั่งเขาถอนริมฝีปากออก ทั้งสองสบตากันเงียบๆ แล้วเซี่ยอวี่ฮัวก็ยิ้มออกมา

            “เสี่ยวฮัว...นี่อะไร” อู๋เสียถามขึ้น

            “จูบปลอบไง...ชอบมั้ย?”

            “ชอบกะผีสิ ฉวยโอกาสกันนี่นา”

            ทั้งสองหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วล้มตัวลงนอน

            “เสี่ยวฮัว...นายบอกว่าอยากช่วยฉันใช่มั้ย...” อู๋เสียพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปสักพัก

            “อืม...จะให้ฉันช่วยอะไรล่ะ”

            “...ช่วย...อยู่ข้างๆ ...” อู๋เสียพูดเพียงครึ่งประโยคแล้วเงียบไป เซี่ยอวี่ฮัวจึงพูดต่อให้

            “...แทนเขาใช่มั้ย?”

            “...อืม”

            “ได้สิ...ฉันจะอยู่ข้างๆ เอง ต่อให้นายหนีไปไหนฉันก็จะตามนายไปทุกๆ ที่ นายก็รู้ว่าฉันทำได้”

เซี่ยอวี่ฮัวให้คำมั่น

            “แต่นายถูกสอนมาไม่ให้มีเพื่อน...”

            “นายรู้มั้ย...” เซี่ยอวี่ฮัวพูดขัด “นายทำให้ฉันอยากจะทำลายสิ่งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก”

อู๋เสียหันมามองคนที่ยังคงพูดต่อ

“การผูกพันกับใครสักคนมันอาจจะทำให้ฉันเจ็บปวดเมื่อถึงเวลาลาจาก แต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุขในช่วงเวลาหนึ่ง และความสุขนั้นมันจะอยู่ในความทรงจำของฉันไปจนตาย...”

            เซี่ยอวี่ฮัวยื่นมือไปกุมมือของอู๋เสีย

“ดังนั้น ตอนนี้ฉันจึงไม่เสียใจสักนิดที่เลือกที่จะอยู่ข้างๆ นาย”

ราวกับมีหยดน้ำเล็กๆ หยดลงบนผืนดินที่แห้งแล้ง อู๋เสียค่อยๆ ยิ้มออกมา

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องอีกครั้ง ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรอีก มีเพียงความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันทางฝ่ามือเงียบๆ

บางที...อยู่ที่นี่อีกสักพักก็ได้มั้ง 

อู๋เสียคิดก่อนจะหลับตาลง

 


 

-END-
 
 
 
 
จบ...จบแล้วจริงๆ...
 
เขียนงงๆ เริ่มงงๆ ตัดจบห้วนๆ //โดนตบ
 
ที่จริงไม่คิดจะมีภาคต่อ แต่มันอดไม่ได้
 
โดนเสี่ยวฮัวขโมยหัวใจไปตั้งแต่ประโยคที่ว่า
 
"โทษที ฉันเผลอตัดโดนเส้นเลือดใหญ่นายขาดน่ะ"
เดี๋ยวนะ...
 
อนึ่งคือโดนคุณเทียร์ไซโคด้วย... //ปิดตาชี้หน้า
 
แถมไปเจอเพลงที่เอามาทำเป็นคู่ฮัวเสีย ฟีลลิ่งตรงมากค่ะ...ก็เลยแต่งออกมาเป็นฟิคนี้
 
 
 
 
 
(จริงๆแล้วฮัวเสียคือเมนสตอรี่ ผิงเสียคือไซด์สตอรี่ใช่มั้ย...)
เสี่ยวเกอถือท่อแป๊บทำไม
 
พอมานั่งอ่านเองแล้วมันอดคิดไม่ได้ว่า
 
"นี่ตรูทำอะไรลงไป..."

lllOrz
 
 
 
สุดท้าย
 
ถ้าอ่านแล้วรู้เรื่อง จะดีใจมากค่ะ
 
ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องก็บอกหน่อยนะ เก๊าจะได้ปรับแก้ llllOrz
 
(เคยให้เพื่อนอ่านนิยาย เพื่อนบอกว่าภาษาเราแปลกๆ O<-<)
 
 
 
เจอกันหลังสอบ เย่!
//ยังจะเขียนอีกเรอะ
 
 
//บินหนีย์
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ภาษาไม่แปลกนะคะ อ่านง่ายดี 
ไม่เคยจิ้นคู่นี้เลยค่ะ ฮา จะเริ่มจิ้นเพราะฟิคนี้แหละ 55555+

#2 By iLiu on 2014-10-26 09:02

อิย๊าาาาาาาา
ทำไมอิชั้นยิ้มล่ะค่ะะะะะ ได้ข่าวว่ามันดราม่าาาาาาา
คุณชายเก้าน่ารักไปแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว ทำไมคุณชายพระรองงี้ค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา สนับสนุนให้คุณชายเก้าจับนายน้อยมัดแล้วกักขัง(ไว้ใต้ร่าง) อย่างยิ่งค่าาาา //ชูป้ายไฟ
เสี่ยวฮัววววน่ารักที่สุดดดดดดดดด
ที่ว่าจะมาต่อนี่คือจะเขียน NC สินะ สินะ สินะ สินะ สินะ   จะรอนะจุ๊ฟฟฟฟ

#1 By เทียร์ (124.122.216.117|124.122.216.117) on 2014-09-29 00:46