[Fic Daomu]The man who comes from the deep - 瓶邪

posted on 21 Sep 2014 21:18 by okarina-sizer directory Fiction
 
 
อา...รู้สึกโชคดีที่ไม่ลืมรหัสบล็อกไปก่อน....
 
เอาฟิคมาแปะไว้ชั่วคราวก่อนจะหาที่ลงได้ค่ะ
 
แต่งครั้งแรก ติชมได้ค่ะ
 
 
 
Warning - Yaoi
 
ฟิคนี้ออกแนวดราม่าค่ะ

 
Fic Daomu biji ที่สั้นโคตรๆ

The man who comes from the deep
Pairing : เมินโหยวผิง x อู๋เสีย
Rate : PG
 
 

ฉันวาดวงกลมลงบนพื้นทราย 

แล้วมันก็กลายเป็นโลกอันแสนสงบของเรา 

ดยที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับใคร

 

วันที่ฝนตกหนัก

ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่กว้างนัก เราสองคนนั่งอิงแอบกันอยู่บนพื้น สายฝนภายนอกหน้าต่างโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงเกิดเสียงซ่าดังก้องกังวานตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องเป็นระยะๆ ผมเอนหัวไปซบไหล่ของเขา เราสองคนต่างไม่มีใครพูดอะไร นั่งนิ่งฟังเสียงสายฝนอยู่อย่างนั้น

"เสี่ยวเกอ...นายจำเรื่องของตัวเองได้หรือยัง?"

ในที่สุดผมก็ถามขึ้น ผมมักจะถามเขาแบบนี้เสมอ แต่คำตอบที่ได้รับจากเขามักจะมีเพียงความเงียบเท่านั้น ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าที่ผมคอยถามเขาอยู่เสมอนั้นต้องการอะไรจากเขากันแน่ หรือบางทีผมอาจแค่กลัว

กลัวว่าหากเขาจำเรื่องของตัวเองได้แล้วก็จะจากไป...

"อดีตของฉันสำคัญกับนายแค่ไหน"

ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าเขาจะย้อนถามกลับมาจึงเงียบไปพักใหญ่

"นายอยากจำอดีตของตัวเองได้หรือเปล่าล่ะ..."

"นายไม่ตอบคำถาม" เมินโหยวผิงพูดเสียงห้วนเมื่อผมเลี่ยงคำตอบ ผมนิ่งเงียบก่อนจะเอนไปซบไหล่เขาอีกครั้งแล้วพูดขึ้น

"อดีตของนายไม่สำคัญเลย ไม่ว่านายจะเคยเป็นใคร อยู่ที่ไหน เคยทำอะไรมาก่อน มันไม่สำคัญกับฉันเลย..."

 

ฉันไม่สนว่านายจะมาจากหุบเหวก้นบึ้งที่ไหน 

และไม่สนใจว่านายจะเคยเป็นยังไง 

เพราะว่าความรัก ทำให้ฉันมองข้ามทุกสิ่ง 

 

"...ตอนนี้ ตรงนี้ ที่มีนายอยู่ข้างๆ ต่างหากคือสิ่งสำคัญสำหรับฉัน"

ผมพูดจบ เมินโหยวผิงไม่ตอบอะไร เรานั่งฟังเสียงฝนด้วยกันอีกครั้ง เนิ่นนานก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปสอดนิ้วเกี่ยวประสานกับมือของเขา

"เสี่ยวเกอ..." ผมเรียกเขาอย่างแผ่วเบา แรงบีบเล็กน้อยที่มือทำให้ผมรู้ว่าเขาฟังอยู่

"สัญญาได้ไหม..." ผมบีบมือเขาแน่นขึ้น "...ว่าจะอยู่ข้างๆฉัน ไม่หายไปไหนอีก"

 

ตราบใดที่นายยังอยู่ข้างกายฉัน 

เรื่องแย่ๆ ฉันจะปิดหูปิดตา ไม่รับรู้มัน 

อย่าเลยนะ...อย่าหายไปอีกเลยนะ 

 

เมินโหยวผิงนิ่งเงียบ เงียบจนผมกลัว กลัวว่าเขาจะสัญญาไม่ได้ กลัวว่าเขาจะหายไปอีก...

ผมก้มหน้าพยายามข่มความรู้สึกแย่ๆ นั้นจนไหล่สั่น เมินโหยวผิงหันตัวมาแล้วจับให้ผมเงยหน้าขึ้น ใช้มือปัดแก้มผม ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งจะรู้สึกเปียกแฉะบนใบหน้า ไม่รู้ว่าน้ำตาไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเช็ดมันลวกๆ แล้วเบือนหน้าหนี เขาไม่ต้องพูดผมก็รู้คำตอบแล้ว

จริงสินะ ชีวิตของเขาเป็นของเขา ตลอดชีวิตของเขาเกี่ยวข้องแต่กับสุสานงานใต้ดิน เมื่อเขาขึ้นมาอยู่บนเหนือพื้นดิน แทบจะหาความเชื่อมโยงระหว่างโลกกับเขาไม่เจอ แล้วจู่ๆ ผมเป็นใคร มีค่าอะไรให้เขาสัญญาผูกมัดตัวเองไว้...

แต่ถ้าหากเป็นไปได้... ผมยอมทิ้งชีวิตบนดินเพื่อดำดิ่งจมลงไปสู่โลกเบื้องล่างพร้อมกับเขา...

"โลกของฉันกับนายไม่เหมือนกัน เราต่างกันเกินไป"

เขาพูดแค่นั้น น้ำตาผมพาลไหลลงมาอีกครั้ง

 

นายอาจจะมาพบกับฉันเพื่อให้ฉันรัก 

เพื่อนายแล้ว ฉันยอมจมดิ่งลงสู่หุบเหวลึกด้วยตัวเอง 

แล้วทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน 

มองข้ามความตั้งใจแน่วแน่ของฉันไป... 

 

น้ำตาที่ไหลออกมาราวกับจะแตกสลายเสียให้ได้... 

 

 

เบื้องหน้าคือประตูสำริดบานใหญ่ที่เปิดอ้า กองทัพทหารในชุดเกราะเดินเรียงแถวค่อยๆ หายเข้าไปหลังประตูสำริด ที่ที่หนึ่งในแถวของทหารชุดเกราะมีคนที่แสนคุ้นเคยอยู่ เขาหันมองมาแล้วยิ้มมุมปากเล็กๆ ดูเศร้าสร้อยให้ ขณะที่ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างใจนึกและเสียงร้องไม่สามารถส่งไปถึงเขาได้ เขาก็เดินหายเข้าไปหลังประตูบานใหญ่แล้ว

และบานประตูก็ปิดลงอย่างเงียบๆ

ทุกสรรพสงบนิ่งราวกับโลกใบนี้ไร้สุ้มเสียง ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาซะเฉยๆ จนทรุดลงบนพื้นดิน ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก ไร้เสียงใดๆ เปล่งออกมา

เขา...ไปแล้วสินะ...

ต่อให้ไล่ตามเท่าไหร่ เขาก็มักจะยิ่งออกห่างไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เสมอ...

บางที...สิ่งที่ทำได้อาจมีแค่รอคอย... รอคอยจนกว่าเขาจะกลับมา...

 

ฉันคิดถึงนาย...

ฉันยินดีที่จะรอจนกลายเป็นหิน จนกว่านายจะปรากฏตัว 

 

มันมักจะเป็นอย่างนี้เสมอ อาจเพราะไม่มีความสามารถพอถึงไล่ตามเขาไม่ทันแบบนี้ ต้องกลายเป็นคนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเป็นประจำ...

บางที...เขาอาจจะไม่กลับมาแล้วก็ได้...

 

ลาก่อน...เราคงไม่ได้พบกันอีก... 

 

น้ำตาหยดแลวหยดเล่าไหลออกมาจากดวงตาไม่ขาดสาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไร้สียงสะอื้นใดๆ เล็ดลอดออกจากลำคอ มีเพียงบริเวณไหล่เท่านั้นที่สั่นกระเพื่อมอย่างควบคุมไม่ได้...

 

หัวใจของฉันที่แตกสลายกระจัดกระจายออกไป 

เพียงแค่นายหันกลับมา นายก็จะมองเห็นมัน... 

 
 
 
-END-
 
 
 
ฟิคนี้เกิดจากเพลง 美人魚 (Mermaid) ร้องโดย JJ Lin ค่ะ

 

ฉันวาดวงกลมลงบนชายหาด
แล้วมันก็กลายเป็นโลกอันแสนสงบของเรา
โดยที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับใคร

ฉันไม่สนว่าเธอจะมาจากหุบเหวก้นบึ้งที่ไหน
และไม่สนใจผิวหนังที่เป็นเกล็ดบนร่างของเธอ
เพราะว่าความรักนั้น ทำให้ฉันมองข้ามทุกสิ่ง

ตราบใดที่เธอยังอยู่ข้างกายฉัน
ทั้งข่าวลือและคำนินทา ฉันจะปิดหูปิดตา ไม่รับรู้มัน
อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย อย่าเพิ่งจมหายไปใต้น้ำทะเล

มีตำนานเล่าว่า เธอขึ้นมาที่ชายหาดเพราะโหยหาความรัก
เพื่อเธอแล้ว ฉันยอมจมดิ่งลงสู่ใต้ทะเลด้วยตัวเอง
แล้วทำไมเธอถึงปฏิเสธฉัน
และลืมคำสัญญาอันแน่วแน่ของฉันไป
น้ำตาของฉันไหลลงมาไม่ขาดสาย

ฉันรู้สึกผูกพันกับเธอมากจริงๆ
ฉันยินดีที่จะรอจนกลายเป็นหิน เพื่อให้เธอปรากฏตัว
ลาก่อน เราคงไม่ได้พบกันอีก
หัวใจของฉันที่แตกสลาย ลอยล่องไปในทะเล
เพียงแค่เธอมองขึ้นมา เธอก็จะเห็นมัน

 

เพลงนี้ฟังครั้งแรกเป็นเวอร์ชั่นดัดแปลงประกอบเต้ามู่

แต่แปลไม่ไหว...ยอมแพ้ค่ะ  llllOrz

 

 
"ฉันเชื่อว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง
 
แต่คงไม่ใช่ในชาตินี้...."
 
 
 
 
 
#มุดรูด้วงหนี
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

พ...พี่เมินทำนายน้อยเสียใจ แงงงงงงงง
สองคนนี้เคมีออกจะเข้ากั๊นเข้ากันแต่ดันทำตัวห่างไกลกันตลอด โดยเฉพาะอิพี่เมินนี่ก็ชอบหนีนายน้อยจังเลย โฮวววววว 
ฟิคนี้ให้ฟีลแบบ ต่างคนต่างไปปป ต่างคนก็รู้ว่าเราต่างกันนนนน แค่คำว่ารักไม่พอเหนี่ยวรั้งเราได้ทุกอย่าง...//ร้องเพลงโหยหวน

#2 By lulu-hanako on 2014-09-22 16:35

กรี๊ดดดดดดดดดดด นายเมิน นายหน้าตาย!!!! นายกล้าดียังไงมาทิ้งเสี่ยวเสีย!!!!!!!!!! นายกล้าดียังง๊ายยยยยยยย //จับนายเมินบีบคอ อ๊อก--- โดนปาดคอกลับ
ฮือออออออ นายน้อยช่างชีช้ำ แง้ แง้ แง้ //ดันนายน้อยไปหาเสี่ยวฮัว (??)
ทิ้งนายเมินไปอยู่กับเสี่ยวฮัวเถอะนายน้อยยยยยย
ฉัวะ!! //โดนนายเมินแทงดับอนาถอีกรอบ

#1 By tear (115.87.62.102|115.87.62.102) on 2014-09-21 22:27